Nara-Kinnar

“ନାର-କିନ୍ନର” (ମଣିଷ ଏବଂ ଉପମାନବ) ହେଉଛି ସାନ୍ତନୁ କୁମାର ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲିଖିତ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଓଡ଼ିଆ ଉପନ୍ୟାସ, ଯାହା ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ୧୯୬୨ ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହାକୁ ସ୍ୱାଧୀନତା ପରବର୍ତ୍ତୀ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟରେ ଏକ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ କୃତି ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ ଏବଂ ପ୍ରାୟତଃ ଆଧୁନିକ ଭାରତୀୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱବାଦୀ ଲେଖାର ଏକ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଉଦାହରଣ ଭାବରେ ଉଦ୍ଧୃତ କରାଯାଏ।ଏହି ଉପନ୍ୟାସଟି ଏହାର ଆଧିଭୌତିକ ବିଷୟବସ୍ତୁ ପାଇଁ ଜଣାଶୁଣା, ମାନବ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଜଟିଳତା ଏବଂ ସମାଜ ମଧ୍ୟରେ “ଅଧିମାନବ” ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରେ। ଏହା ଆତ୍ମନିରୀକ୍ଷଣରେ ଖୋଳତାଡ଼ କରେ ଏବଂ କୁହାଯାଏ ଯେ ଏହା ଓଡ଼ିଆ କଥାକଥାକୁ “ଚେତନାର ଧାରା” କୌଶଳ ଆରମ୍ଭ କରିଛି। ଏହି ପୁସ୍ତକକୁ ୧୯୬୨ ମସିହାରେ ଓଡ଼ିଶା ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ସାନ୍ତନୁ କୁମାର ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ବ୍ୟାପକ ସାହିତ୍ୟିକ ଜୀବନରେ ଏକ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ କୃତି ଭାବରେ ଏହାର ସ୍ଥାନକୁ ସୁଦୃଢ଼ ​​କରିଥିଲା।
“Nara-Kinnar” (Man and the Subhuman) is a significant Odia novel by Santanu Kumar Acharya, first published in 1962. It is considered a path-breaking work in post-independence Odia literature and is often cited as an early example of the modern Indian existential school of writing.The novel is known for its metaphysical themes, exploring the complexities of human existence and the “subhuman” aspects within society. It delves into introspection and is said to have introduced the “stream of consciousness” technique to Odia fiction. The book was awarded the Odisha Sahitya Akademi Award in 1962, solidifying its place as a notable work in Santanu Kumar Acharya’s extensive literary career.